De kip en omi

Zit je op een donderdagochtend rustig te ontbijten met drie kinderen, begint een van onze kippen te kakelen (er zal wel een ei dwars gezeten hebben of zoiets). Onze lieve flapuit van 3 lentes jong reageert direct: ‘De kip is DÓÓD.’ Nu klopt het dat er een aantal maanden geleden een kip helaas doodgegaan is en dat maakt indruk bij zo’n meisje, maar steevast komt er achteraan: ‘En omi is ook DÓÓD’. En ook dat is waar, haar enige omi is afgelopen zomer helaas ook overleden. En ze wordt gemist door ons hele gezin.

Voor ons als volwassenen is het ergens aandoenlijk hoe Eline zich nog steeds de zieke kip herinnert die daarna overleed. Dat het indruk gemaakt heeft op mijn meisje dat is duidelijk, maar de manier van zeggen, geeft niet een onverwerkt verdriet aan. Eline stelt hier een vraag. Eline probeert hier een gesprek aan te gaan over iets ongrijpbaars als doodgaan. Om dat kracht bij te zeggen, noemt ze kip en omi bijna tegelijk.

Ze was bij het overlijden van omi nog geen tweeënhalf, maar ze was zo gek op die lieve oude vrouw, mijn bonusoma. Dat was voor ons de reden om haar en Anne overal bij te betrekken. We hebben omi in de kist gezien en aangeraakt. We hebben tekeningen in de kist gelegd en bij de begrafenis ook nog tekeningen in het graf gegooid. Allebei vonden ze dat fijn, maar ook interessant.

Nu weer terug naar de kip en naar omi. Eline gaat namelijk nog verder: ‘Het is fijn dat de kip en omi nu samen in de hemel zijn, dan kan omi voor de kip zorgen.’ Natuurlijk bevestig ik deze kinderlijk eenvoudige voorstelling van het hemelrijk. Ik denk even na en spring in mijn hoofd van de hak op de tak: ‘Misschien is het wel feest in de hemel vandaag, want opi Drikus woont er vandaag precies 29 jaar’ Eline is helemaal blij: ‘Dan is hij ook bij omi!’ ‘Inderdaad, zij zijn samen in de hemel’. Met familiebanden en alle verschillende opi’s en omi’s zal ik haar niet vermoeien. Zij treedt het Koninkrijk der hemelen onbevangen tegemoet als een kind. Ik wil daar met al het vertrouwen in mee gaan.

5 gedachten over “De kip en omi”

  1. Wat kunnen opa’s en oma’s / opi’s en omi’s klaarblijkelijk van grote betekenis zijn en blijven. Niet alleen de kleine meid laat dat merken, maar ook haar mama, die zich na 29 jaar nog precies de sterfdag herinnert van haar eigen opa, wiens ‘grote meid’ zij was. Iets om niet te vergeten voor alle ouderen: ‘in relatie tot’ blijft een mens tot op hoge leeftijd van betekenis!

    1. Helemaal mee eens. ‘Psalm 90: Heer, u bent ons een toevlucht geweest van geslacht tot geslacht.’ verwoordt heel mooi het belang te weten dat er mensen zijn die ons zijn voorgegaan.

  2. Mooi verhaal Henrike. Zo kennen we jouw kleine meid. Prachtig dat nadenken van een 3-jarig kind. Fijn dat omi’s en opi’s op deze manier “voorbij” blijven komen. Liefs en knuffel van DM.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *