40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 17

Stel je voor dat er op een dag Iemand tegen ons zegt: ‘Ga op reis, neem je konijn en je kippen mee, leg je tent in de auto en ga rijden. Ik heb de navigatie al ingesteld, je hoeft hem alleen maar te volgen.’ We stappen in de auto en rijden weg. Pas een paar duizend kilometer hoor je ‘Bestemming bereikt.’ Je geniet van de ruimte om je heen, maar voelt je tegelijkertijd onzeker en alleen. Waarom hier? Hoe dan?

In de Prentenbijbel lazen we een soortgelijk verhaal. Alleen Abraham stapte niet in de auto, maar reed samen met zijn vrouw Sara en neef Lot op kamelen naar een nieuw land. TOM TOM wees niet de weg, maar God zelf was hun navigatie. En Abraham en Sara hadden geen kinderen en waren al wat ouder. Onze kinderen leek het geen fijn idee, om zomaar weg te gaan en alles achter te laten… mij ook niet trouwens. Die stem van God moet wel echt krachtig geklonken hebben.

Na het lezen van het verhaal zijn we aan de slag gegaan met onze goed gevulde kist duplo.

– ‘Ik heb hier een oma, die kan Sara zijn.’ – ‘Hier is ook een opa voor Abraham’ – ‘We hebben geen kamelen, mama.’ – ‘Ach, dan neem je toch paarden’. Er werd een bagagekar gevonden, een huis gemaakt (daar woonden ze eerst) en het vee werd gezocht. Ook onze dreumes haalde overal dieren vandaan. De kat van Sara mocht ook mee. De slaven en slavinnen moeten lopen. Worteltjes mee voor onderweg. De hele stoet kon worden opgebouwd. Foto’s gemaakt, verplaats richting beloofde land en weer gefotografeerd. Af en toe een aardbeving onderweg, wat een beproeving!, doordat onze dreumes aan het kleed trok. Maar na die lange moeilijke reis kwamen Abraham en Sara aan in het beloofde land. De tent werd opgezet en het vee geordend, ieder met zijn eigen knecht erbij. Wat een plezier hebben we erbij gemaakt. En het verhaal blijft voorlopig hangen. Waarom deze reis? We hopen daar de komende dagen verder antwoord op te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *