40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 35

Hosanna! Wilbert en ik herinneren het ons nog goed. Onze oudste dochter was nog geen twee en ze was geraakt. Ze was geraakt door het toejuichen van een goede koning op een ezel. Waarschijnlijk was het ook de heldere stem van haar opa die het ‘Hosanna’ kracht bij zette waardoor het indruk maakte. Lang na Pasen werd elke keer dit verhaal opgezocht in de kinderbijbel en werd het ‘Hosanna’ meegejuichd door de dreumes van toen. Gisterochtend in de kerk hoorde ze het verhaal weer en gisteravond na het eten las ik het voor uit de bijbel voor kinderen van Marianne Busser en Ron Schröder. Voor vandaag stond hetzelfde verhaal weer op het rooster. Ik had het in de Kleuterbijbel opgezocht. Vandaag las de kleine dreumes van toen voor het eerst voor uit de bijbel: Hosanna!

Na het voorlezen door onze dochter stond er in het gezinsschriftje van Tear een suggestie die onze meiden wel aansprak: ‘Speel het verhaal na, misschien wil je vader wel de ezel zijn.’ Dat lieten ze zich al giechelend geen twee keer vertellen. Omdat onze ezel het wat in zijn rug had, mocht de lichtste van de twee dames Jezus spelen. De anderen plukten de kapstok leeg en legden, terwijl de ezel onderweg wat balkte, jassen neer. Een jongeman die toevallig ook rondliep duwde de ezel verder. Jezus zat niet zo stevig, maar gelukkig wilde een van de Hosanna-roepende omstanders Jezus een steuntje geven, zodat Jeruzalem veilig bereikt werd. Geloven met plezier. Hoewel het toch ook wel bijzonder is om dan een weg van jassen op de grond te hebben liggen. Een moment ook om met de kinderen bij stil te staan. Waarom die jassen? De hulpvraag die we daarbij stelden was: ‘Wat wordt er neergelegd als de koning ergens komt?’ Onze oudste wist het:” De rode loper!”

Om de maaltijd af te sluiten had ik het lied ‘Hosanna, hosanna’ opgezocht op youtube. Er is een meester Richard die veel christelijke liedjes online heeft gezet. Hij laat daarbij de tekst van het betreffende lied zien en bijpassende afbeeldingen. Het zingt handig en de kinderen hebben ook wat te kijken ondertussen. We waren vrolijk aan het zingen en ‘Hosanna’ aan het zwaaien, toen de dreumes van toen het ineens opviel dat Jezus huilde op de ezel. “Waarom huilt Jezus?” vroeg ze. “Jezus huilt omdat hij wist dat de mensen hem nu toejuichden en ‘Hosanna’ riepen , maar dat ze niet lang daarna zouden roepen: ‘Aan het kruis met hem’.” Ze dacht na, onze oudste, en Wilbert en ik zagen dat ze geraakt was: “Dat is eigenlijk best raar”, bracht ze uit. Ze was geraakt door Zijn verdriet, maar tegelijk kon ik haar troosten door Zijn belofte: “Door Pasen is er ruimte gekomen voor een heldere en krachtige ‘Hosanna’ voor altijd!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *