40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 40

Sterven en rouw, het liefst zou je als ouders je kinderen tegen dat soort heftige dingen willen beschermen. Het ontzettend verdrietige gevoel van het verliezen van iemand die je na aan het hart lag, gun je niemand en zeker je kinderen niet. En toch hoort het erbij. Verdriet, machteloosheid en boosheid horen bij het leven en als volwassene heb je als taak je kind daarin te begeleiden. Vandaag is het stille zaterdag en stonden we stil bij het rouwen en verdriet dat de leerlingen gevoeld moesten hebben.

Onze beide dochters zijn aanwezig geweest bij de begrafenis van hun laatst overgebleven omi. De oudste vond de begrafenis toendertijd technisch heel interessant en wilde weten ‘hoe alles in zijn werk gaat.’ Bij dit overlijden hebben we de kinderen bewust meegenomen naar hun omi die opgebaard lag, de kinderen hebben een tekening gemaakt voor in de kist en later nog eentje om in het graf te gooien. Allemaal om bewust afscheid te kunnen nemen van iemand die ook door haar achterkleinkinderen gemist wordt. Omi’s foto heeft nog lang een plek gehad op ons dressoir. Met name de oudste kent het verdriet bij een overlijden en heeft ook het verdriet gezien bij ons. We geven verdriet de ruimte en laten tranen stromen, ook als de kinderen er bij zijn. Verdriet krijgt de ruimte, maar verdriet maakt ook stil. Zoals vandaag toen we lazen uit de kinderbijbel over de begrafenis van Jezus en stilstonden bij hoe de dag erna, op de zaterdag, de leerlingen zich gevoeld moesten hebben.

Stille zaterdag, stilstaan en voelen dat er verdriet is om het onrechtvaardige en onbegrijpelijke in de wereld. Vrienden die overlijden, terwijl je geen afscheid meer hebt kunnen nemen. Een moeder die ongeneeslijk ziek is. Kinderen die sterven van de honger. Dan lijkt God ver weg, Jezus goede werken kunnen dan verworden tot enkel een verhaal. Dan staat alles stil. Stille zaterdag…. alles lijkt voor niets geweest. Dan lijkt God soms dood te zijn….

Vanavond hebben we voor die momenten, voor dat hartverscheurende verdriet, een kaars aangestoken in een donkere woonkamer en samen met de kinderen gezongen:

Als alles duister is,

Ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft,

Vuur dat nooit meer dooft

Met de kinderen hebben we dit lied ook tijdens de adventsperiode gezongen. Ze kennen het goed. Onze jongste was vanavond onder de indruk van de sfeer en van het licht in het donker. Hij zong op zijn manier mee en liet daarmee de kaars én het komend Paasfeest extra schitteren.

2 gedachten over “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 40”

  1. En dan is het pasen..
    Ik hoop dat het mooie dagen zijn voor jullie.
    En gaan we je mooie vertellingen missen..
    Ik heb ze met veel plezier gelezen.
    Ik kijk uit naar volgend jaar.
    Dank.
    Veel liefs..louise/ Lootje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *