40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 17

Stel je voor dat er op een dag Iemand tegen ons zegt: ‘Ga op reis, neem je konijn en je kippen mee, leg je tent in de auto en ga rijden. Ik heb de navigatie al ingesteld, je hoeft hem alleen maar te volgen.’ We stappen in de auto en rijden weg. Pas een paar duizend kilometer hoor je ‘Bestemming bereikt.’ Je geniet van de ruimte om je heen, maar voelt je tegelijkertijd onzeker en alleen. Waarom hier? Hoe dan?

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 17” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 13

Grote delen van de dag spelen onze kinderen alsof. “Mama, wil jij oma zijn van mijn pop?” Natuurlijk wil ik dat. Of Wilco die ineens net als zijn zieke zus op de bank gaat liggen met een deken over zich heen. Restaurantje is ook een favoriet, maar ook verhalen van televisie worden nagespeeld. Zo stond laatst ‘Roofkapje’ voor mijn neus “Je geld of je leven” te roepen. Alleen was ze vergeten om een Mega Mindy te regelen om mij te redden. Naast het vele toneelspel, wordt er ook graag met duplo, lego en playmobil gespeeld. Heerlijk om je te verliezen in een verhaal en belangrijk ook om het echte leven in te oefenen. Hoewel ik natuurlijk hoop dat “Je geld of je leven” niet in praktijk wordt gebracht.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 13” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 12

Een paar dagen voor kerst 2017– Samen met de twee jongste kinderen ga ik naar de supermarkt. Het grootste gedeelte heb ik al, modern, besteld via internet. We moesten nog een paar dingen aanvullen uit het kerstassortiment van de andere supermarkt. Het was druk op de parkeerplaats, gelukkig was ik lopend en kon ik zo doorlopen naar de ingang van de supermarkt. Hoewel? Bij de ingang van de supermarkt stond een vrouw van rond de vijftig, ze had boekjes vast en probeerde de blikken van de mensen die de supermarkt in- en uitgingen te vangen. Het was een slechte vangst. Mensen hadden meer oog voor hun kerstinkopen, dan voor deze vrouw. Er stond daar Iemand, een Mens, maar de meeste voorbijgangers wilden haar niet zien of zagen haar niet.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 12” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 11

Vandaag lazen we uit de ‘Bijbel in gewone taal’ Prediker 11:6. (‘Dat was kort, mama’). Wij hebben een moestuin en onze oudste twee weten wat zaaien is. Ze proberen zelf van alles uit: appelpitjes, eikeltjes, zaadjes uit de paprika. Soms lukt het, soms ook niet. Zaaien is geduld hebben, maar ook blij zijn met dat eerste sprietje dat boven de grond uitkomt. Daarna is het weer geduld hebben….zouden er vruchten aankomen? Wat kun je blij zijn met de eerste paprika’s uit eigen tuin en ze smaken ook altijd het lekkerst! Dat is letterlijk zaaien….

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 11” verder

Verstoppertje in Nazareth

“Waar gaan we heen?” vraagt een verbaasde Anne als we haar na de scouting op zaterdag met z’n allen ophalen en Wilbert de auto overduidelijk niet naar huis rijdt. Het regent. “O, picknicken”, zeg ik zo luchtig mogelijk. Onze twee meiden kijken mij aan alsof ik volslagen krankzinnig ben en toch is er geen woord aan gelogen.

Lees “Verstoppertje in Nazareth” verder

Bidden met plezier!

Wij bidden ’s avonds voor het eten altijd wat uitgebreider. We proberen altijd ook de levens van de kinderen erin te verwerken. Wat hebben ze gedaan? Wat was lastig? Wat was leuk?

Lees “Bidden met plezier!” verder

Broers en zussen

Oom Jan is gisteren vertrokken naar India. Al maanden hebben we het er over met de kinderen en eergisteren zou het zover zijn. Oom Jan gaat drie maanden lang de wereld in India ervaren. Helaas zorgde de mist ervoor dat de vlucht een dag uitgesteld werd, maar gisteren werd er gevlogen. Op de tablet hebben we de vlucht gevolgd. Op de wereld-strandbal die de kinderen van oom Jan gekregen hadden, keken we over welke landen om Jan gevlogen is.

Lees “Broers en zussen” verder

Lastige dreumes….

Al een tijdje heb ik niet kunnen bloggen, mijn gezondheid liet het niet toe. Dat wil niet zeggen dat geloofsopvoeding al die tijd stil stond. Nu zit ik op zondagmorgen met een keelontsteking en onze jongste, ondernemende boef thuis. Wilbert is met de meiden naar de kerk. De kerkgang is een wezenlijk onderdeel van ons geloof. Een stuk verdieping, een rustpunt, een vast baken in onze weken.

Lees “Lastige dreumes….” verder

In dankbaarheid ontvangen…

Wij bakken zelf ons brood. Nadat Wilbert mij twee jaar geleden een broodbakmachine cadeau heeft gedaan, hebben we bijna dagelijks vers brood. We hebben ook speciale versies voor bij de soep en salade. Heerlijk is het en ook de kinderen smullen er van.

Lees “In dankbaarheid ontvangen…” verder