Een 40-dagentijd met uitdagingen…

Bij ons begon de carnaval vorige week donderdagmiddag met een allerschattigst peuterclowntje met een rood neusje, een zonnetje op zijn ene wang en een groen blaadje op zijn andere wang. Vrijdag barstte het feest goed los op het schoolplein van onze dochters. Ouders, leerkrachten én kinderen sprongen van links…. naar rechts….. het schoolplein over. Een paar dagen lang staat het leven in vooral Brabant en Limburg even stil. Nou, beter gezegd, het leven in Brabant en Limburg staat in het teken van gezelligheid, feesten, iedereen mag meedoen en de gevestigde orde nemen we met een vette knipoog de maat. Een beetje hemel op aarde, even los en gewoon genieten….

Lees “Een 40-dagentijd met uitdagingen…” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 40

Sterven en rouw, het liefst zou je als ouders je kinderen tegen dat soort heftige dingen willen beschermen. Het ontzettend verdrietige gevoel van het verliezen van iemand die je na aan het hart lag, gun je niemand en zeker je kinderen niet. En toch hoort het erbij. Verdriet, machteloosheid en boosheid horen bij het leven en als volwassene heb je als taak je kind daarin te begeleiden. Vandaag is het stille zaterdag en stonden we stil bij het rouwen en verdriet dat de leerlingen gevoeld moesten hebben.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 40” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 39

Vanmiddag zat, of eigenlijk liep, ik met onze twee oudste kinderen in de Rooms-Katholieke kerk in Boxtel. Het werd, voor ons alle drie, een nieuwe ervaring. We liepen de kruiswegstatie in een speciale viering voor kinderen onder leiding van pastoor Jacques Grubben. Een fijne viering, misschien iets aan de lange kant, waarin in veertien schilderijen het lijdensverhaal van Jezus (van het handenwassen van Pilatus tot de begrafenis) werd verteld. Er was iets te zien voor de kinderen en pastoor Grubben praatte ze door de schilderijen heen. Aan het eind van de viering hebben we rode gerbera’s bij het kruis gelegd. Inclusief een buiging naar Jezus kruis toe. Een gebruik dat onze kinderen niet kennen en waar ik ook niet mee ben grootgebracht, maar het maakte wel indruk. Onze jongste dochter vroeg op weg naar huis of dat ze de buiging goed deed. Als moeder kon ik dat natuurlijk alleen maar be-amen.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 39” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 38

‘Waarom is deze avond anders dan alle andere avonden?’ Een vraag die gesteld wordt door de jongste aanwezige tijdens de Joodse Sedermaaltijd op het Pesachfeest; een feestmaaltijd tijdens het Joodse Paasfeest. Een maaltijd die Jezus heeft gegeten dat nu bekend staat als het laatste avondmaal. Of zoals ik vandaag vertelde aan de kinderen: de eerste Witte donderdag.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 38” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 37

Bij de geboorte van je kind, wil je als ouders je kind het beste geven. Als kersverse ouders ben je dan ook opgelucht als de apgare-score goed is en je kind een goede start maakt. Helaas geldt het niet voor ieder kind dat je kind een goede start maakt. Maar ook als je pasgeboren kind het moeilijk heeft, gaan de meeste ouders in zo’n situatie op zoek naar de beste hulp voor hun kind. Als Christelijke ouders wilden wij ook op dat vlak het beste voor ons kind. Wij hebben onze kinderen laten dopen en onze kinderen zijn gezalfd met heilig chrisma, olie met balsem dat heerlijk ruikt. De zalving met olie symboliseert dat de dopeling Christen is. Christus betekent ‘gezalfde’. Ik vind het fijn dat onze kinderen gedoopt en gezalfd zijn, dat ze wat hen ook overkomt in ieder geval in Goede Handen zijn.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 37” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 36

In ons gezin met drie opgroeiende kinderen is er altijd geluid in huis. Gekibbel, gelach, gezang, speelgoed dat valt of nog erger: speelgoed dat geluid maakt…. Het laatst genoemde speelgoed willen mijn kinderen het liefst ’s morgens vroeg nog voor het ontbijt laten horen…. zodat ik mijn ik-moet-nog-wakker-worden-proces versneld en irritatie-onderdrukkend doorloop. Ook aan tafel is het een opeenvolging van geluiden, zeker nu onze jongste zijn volumeknop heeft gevonden, maar onbewust of bewust hem altijd zo hard mogelijk zet. De meiden spelen daar handig op in, door hem zijn enthousiasme over dingen bewust uit te lokken. En van die gezellige wisselwerking tussen de kinderen kunnen Wilbert en ik dan ook wel erg genieten. Ik hoop dat onze buren dat ook kunnen of dat hun op leeftijd-zijnde-oren onze kinder- en leefgeluiden niet meer opvangen.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 36” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 35

Hosanna! Wilbert en ik herinneren het ons nog goed. Onze oudste dochter was nog geen twee en ze was geraakt. Ze was geraakt door het toejuichen van een goede koning op een ezel. Waarschijnlijk was het ook de heldere stem van haar opa die het ‘Hosanna’ kracht bij zette waardoor het indruk maakte. Lang na Pasen werd elke keer dit verhaal opgezocht in de kinderbijbel en werd het ‘Hosanna’ meegejuichd door de dreumes van toen. Gisterochtend in de kerk hoorde ze het verhaal weer en gisteravond na het eten las ik het voor uit de bijbel voor kinderen van Marianne Busser en Ron Schröder. Voor vandaag stond hetzelfde verhaal weer op het rooster. Ik had het in de Kleuterbijbel opgezocht. Vandaag las de kleine dreumes van toen voor het eerst voor uit de bijbel: Hosanna!

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 35” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 34

Vriendelijkheid, het kost eigenlijk niets en maakt de dag zoveel gezelliger. Wanneer ’s ochtends één van onze gezinsleden sikkeneurig uit bed stapt, heeft dat de weerslag op het hele gezin. We proberen het wel gezellig te maken op zo’n moment, maar toch merk je dat de sfeer verandert als het iemand even niet lukt om vriendelijk te zijn. We keken vanavond het door Tear aangereikte filmpje: Vriendelijkheid is aanstekelijk van Nick van Weert. Een heel aardig filmpje waar toch maar mooi duidelijk gemaakt wordt dat vriendelijkheid in kleine dingen zit.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 34” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 32 én dag 33

Als moeder van drie jonge kinderen heb ik moeten leren om dingen los te laten en de dingen te nemen zoals ze zijn. Gisteren bijvoorbeeld: éenendertig dagen lang had ik elke dag zo tussen 19.30 uur en 22.00 uur een blog gepost over hoe wij de veertigdagentijd met onze kinderen beleven. Als je bent begonnen aan iets, moet je ze ook afmaken. Dat werd me vroeger thuis geleerd en dat leer ik mijn kinderen ook en dat probeer ik ook te doen. En toch…. ik heb gisteren niet geblogd. Ik heb niet geblogd en ik heb me daar geen seconde druk over gemaakt (vroeger zou ik dat heel erg gevonden hebben). Ik heb niet geblogd en de constatering dat ik me daar niet druk over heb gemaakt, maakt me blij. Dingen los kunnen laten, hoe groot of klein ook, werkt bevrijdend.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 32 én dag 33” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 31

Onesimus is een slaaf. Hij werkt voor zijn baas Filemon. Onesimus moet Filemon gehoorzamen en dat vindt hij niet altijd leuk. Als Filemon zijn jas op de grond legt, móet Onesimus hem oprapen. Hij móet Filemon eten en drinken brengen en zelf moet hij ergens anders eten. Onesimus vindt het zo ontzettend niet fijn, dat hij wegvlucht van Filemon. Als vluchteling ontmoet Onesimus Paulus. Door Paulus gaat Onesimus in Jezus geloven. Hij blijft een tijdje bij Paulus. Dan schrijft Paulus een brief aan Filemon. Hij schrijft dat hij Onesimus terugstuurt naar Filemon, maar niet zodat Filemon hem kan straffen, niet om weer slaaf te worden. Nee, Paulus, doet een merkwaardig verzoek: ontvang Onesimus als je broeder. Onesimus neemt de brief mee naar Filemon. Filemon omhelst Onesimus, hij organiseert een feestmaal voor hem. Onesimus werkt weer voor Filemon, maar toch is het anders. Filemon hangt zelf zijn jas op en ze eten samen aan tafel.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 31” verder