40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 30

Vanavond hebben we uit de Prentenbijbel weer gewoon eens lekker een verhaal gelezen. Onze kinderen houden van verhalen, welk kind niet. En gewoon een bijbelverhaal met een begin en een eind past natuurlijk veel beter bij de leeftijd van onze kinderen dan de losse teksten van de afgelopen week. Hoewel de activiteiten eromheen wel zorgden voor enigszins ‘wortel schieten’ en ‘geloven met plezier’. En toch… is het lezen van een bijbelverhaal ook gewoon lekker, fijn en zeker niet minder zinvol.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 30” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 29

Vanavond stonden we met onze kinderen voor het raam om onze voortuin te bekijken. Wat zie je allemaal?

  • “Dode bloemen, mama”
  • “Paarse bloemen”
  • “Een boom”
  • “Sprieten”
  • “Serpentine”
  • “Dode blaadjes”
  • “Onkruid”
  • “Een grote tak”

Je leest het, we hebben een tuin, die op het voorjaar wacht….

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 29” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 28

Op een dag als vandaag, koud en guur buiten, vinden onze meiden het heerlijk om lekker film te kijken. Vandaag was de film Shrek aan de beurt. Een film over de groene lelijke oker Shrek die voor Heer Farquaad de mooie prinses Fiona uit het kasteel van de Draak bevrijdt. Heer Farquaad wil met de prinses trouwen om koning te kunnen worden. De prinses hoopt dat de Heer Farquaad haar ware liefde is, zodat haar vloek kan worden opgeheven. Ze verandert namelijk elke dag na zonsondergang zelf in een oker. Onderweg naar Heer Farquaad krijgen Shrek en Fiona alleen gevoelens voor elkaar zonder dat ze die tegen elkaar uitspreken, sterker nog door een misverstand zijn ze ervan overtuigd dat die gevoelens niet wederzijds zijn. Pas op het moment dat Heer Farquaad en prinses Fiona voor het altaar staan, komt Shrek het huwelijk verstoren en zijn liefde aan prinses Fiona verklaren. Die liefde wordt beantwoord en prinses Fiona wordt definitief een oker, de vloek is opgeheven. En ze leefden uiteraard nog lang en gelukkig….

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 28” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 27

Met onze jongste ben ik begonnen aan de cursus ‘Muziek op schoot’. We hebben een les gehad en ook hier merk je dat kleine kinderen al snel meedoen met hun handjes, voetjes of instrumentje. Als (groot)ouder tijdens zo’n les moet je even een drempel(tje) over, de gêne voorbij, om vervolgens ook enthousiast mee te doen. Muziek verbindt op zo’n moment ouder en kind met elkaar. Muziek spreekt een universele taal. Muziek kan mensen raken, muziek brengt een boodschap over.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 27” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 26

Vandaag lazen we uit de Bijbel in Gewone taal over ons lichaam. De kinderen sprak dit enorm aan. Ze zijn nog volop hun eigen lijf aan het ontdekken en dan staat er in 1 Korintiërs 12 vanaf vers 19 dat als alle delen van het lichaam hetzelfde zouden zijn, het lichaam niet zou kunnen functioneren. Hilariteit alom, zeker voor de beelddenkers onder ons. Een romp met 5 armen en dus geen hoofd en benen aan zich, is een gek gezicht toch? Wat het nog interessanter en hilarischer maakte is dat in vers 23 gesproken wordt over het deel waarmee je je behoefte doet. (Wat is dat mama?) Nu zijn we in ons gezin van de dingen benoemen zoals ze zijn. Dus dat hebben we over dit lichaamsdeel ook gedaan. Je behoefte doen is poepen (hahaha) en het deel waarmee je dat doet, zijn je billen (hahahaha). En voor die billen moet je goed zorgen door ze schoon te houden en door, zeker bij de kleinere kinderen, een zalfje op z’n tijd. Anders irriteert en jeukt het zo en hoe grappig het ook is om er over te praten, je kunt nou eenmaal niet zonder je billen. Verder proberen we onze kinderen ook te leren dat het niet netjes is om overal in je blote billen te gaan lopen en dus snapten ze ook wat Paulus bedoelde met het bedekken van die delen met kleding.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 26” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 25

Vandaag hebben we een onderzoek gedaan. In welke landen geloven er mensen in Jezus? En om een onderzoek goed te doen, hebben we de hulp van twee externe deskundigen ingeroepen: oom Jan en tante Hanneke. Tante Hanneke kon als getuige-deskundige bevestigen dat er mensen in Duitsland zijn die in Jezus geloven. Spontaan kwam in haar antwoord de helft van alle landen voorbij, inclusief de vertaling van het woord God en Jezus. Ook dat vonden de kinderen erg interessant. Oom Jan bevestigde dat er ook in India mensen zijn die in Jezus geloven en dat hij zelfs in een kerk is geweest waarin wel 1000 mensen zaten, dat is wel 15x zoveel mensen als in ons kleine Protestantse kerkje.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 25” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 24

Toen onze oudste dochter vier was, ging ze in de veertigdagentijd wekelijks mee naar de supermarkt. Elke week zocht ze iets lekkers uit, iets voor kinderen, vaak iets dat wij normaal niet kochten. Ik herinner me bijvoorbeeld K3-hagelslag en fristi. Elke week namen we dat mee naar de kerk voor de kinderen afhankelijk van de voedselbank. Wel lastig, iets weggeven wat je zelf misschien ook wel graag had gehad. Toch koos ze elke week weer voor zo’n product. Vanavond merkten we nog weer eens dat het indruk had gemaakt. Er zijn dus kinderen in Boxtel waarbij er niet normaal boodschappen gedaan kan worden. Armoede komt zo ook voor dat vierjarige meisje dichtbij.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 24” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 23

Vanavond deelden we met onze kinderen een groot Turks brood. Anne had het brood met één hand vast en hapte het af. Eline had bijna dezelfde techniek, maar hield het brood met twee handen vast. Ikzelf scheurde er stukken met mijn handen af en stopte het daarna in mijn mond. Wilco had de welbekende ‘hoeveel-brood-past-er-in-mijn-mond-techniek en Wilbert zat een beetje tussen de techniek van Wilco en mij in. En iedereen accepteerde de eet-techniek van de ander. Mensen verschillen nou eenmaal.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 23” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 22

“Mama, zullen we het verhaal weer naspelen?” Twee verwachtingsvolle ogen van mijn bijna-kleuter keken me aan. De kinderen hadden net ademloos zitten luisteren naar het verhaal van Johannes 21: 1-13, voorgelezen uit de bijbel van Marianne Busser en Ron Schröder. Het ging over de vissende leerlingen van Jezus die in eerste instantie niets vingen, maar nadat Iemand vanaf de kant de aanwijzing gaf het net aan de andere kant van de boot uit te gooien, scheurden de netten bijna van de hoeveelheid vis die erin zat. Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 22” verder

40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 21

Ergens in het oosten van het land, tegen de Duitse grens aan, ligt een dorp gebouwd op zeven heuvels. Het is een dorp waar we als gezin graag komen. Ik kom er al van jongs af aan. Ik woonde er nooit, maar toch voelt het als thuiskomen als ik in de buurt van dat dorp kom. Mijn familie komt er vandaan, mijn groot- en overgrootouders woonden er. Mijn ouders wonen er nu ook weer. Vroeger kampeerden we elke zomer in dat dorp. Als dan bij het boodschappen doen, mijn ouders met iemand aan de praat raakten, kon het zijn dat er op een gegeven moment gevraagd werd: “Waor bun i’j der ene van?” Hetgeen zoiets betekent als: Wat is je afkomst? Mijn vader kwam van Drikus, de botermaker. Mijn moeder van Jan, de organist en dirigent van het mannenkoor. Na even praten bleek het dan vaak zo dat ze via via via via met ‘familie’ stonden te praten.

Lees “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 21” verder