Over mij

Mijn naam is Henrike, 34 jaar, afgestudeerd juf, maar momenteel fulltime moeder en parttime student toegepaste psychologie. Ik ben getrouwd met Wilbert en samen hebben we drie prachtige kinderen. Anne, groep 3, Eline, kleuter en Wilco, dreumes

Ik ben opgegroeid in een Protestants gezin met 5 kinderen. Mijn vader is predikant, mijn moeder huisvrouw en juf. Er is binnen ons gezin altijd een open blik geweest naar de wereld, naar andere manieren van geloven en naar mensen aan de rand van de maatschappij. Door het beroep van mijn vader heb ik in Twente en Friesland gewoond. De laatste 25 jaar woon ik echter in Noord-Brabant. Een provincie waar de autochtone bevolking vaak nog ergens band heeft met de Rooms-Katholieke kerk, maar waar zeker mijn generatie, hoe jammer ook, niet zo goed weet wat ze er mee aan moeten.

Ik heb zo’n Rooms-Katholieke man leren kennen en ben verliefd op hem geworden. Vanaf ons eerste contact wist hij dat ik een actieve, praktiserende protestant was. Ik weet echter nog goed hoe hij er van schrok toen ik hem vertelde dat mijn vader predikant was. Een pure onwetendheid die ik herkende van mijn tijd op de middelbare school. Achteraf viel het hem gelukkig mee, maar het illustreert hoe er tegen Protestanten, de allochtoon, aangekeken kan worden.

Wilbert, mijn man, ging zich steeds meer interesseren voor het geloof in de God van de bijbel en samen zijn we een zoektocht begonnen over hoe we samen dat geloof konden vormgeven. Die zoektocht loopt nog steeds. We hebben samen in de Rooms-Katholieke kerk gekerkt, we gaan afwisselen tussen Rooms-Katholieke Kerk en Protestantse Kerk. En toen…

Toen werd onze dochter Anne geboren… En toen wilden we haar graag laten dopen. We zijn daarom een aantal dingen op een rijtje gaan zetten en hebben ervoor gekozen om Anne in de Protestantse Kerk te laten dopen. We zagen daar meer ondersteuning in geloofsopvoeding, er is een gezellige kinderkerk PAKS en een kleine, maar hechte gemeenschap. Verder groeit zij, en Eline en Wilco, daarbij vooral op in een seculiere maatschappij.

In onze zoektocht komen we er steeds meer achter dat wij blij zijn met ons geloof en voelen we een verantwoordelijkheid voor de schepping (mens, dier en milieu) en dat we die blijdschap en verantwoordelijkheid willen overdragen aan onze drie kinderen. We komen er ook steeds meer achter dat wij als ouders daarvoor de voorwaarden mogen scheppen. In deze blogs wil ik iets van onze ervaringen delen en ik hoop dat een ieder dat met plezier en soms een glimlach leest.