Bidden met een/je hart….

Afgelopen woensdag was het biddag. In zijn volledigheid is het ‘biddag voor gewas en arbeid.’ In de Rooms Katholieke kerk zijn er vele gedenkdagen die Protestanten ongewoon zijn, biddag en dankdag zijn twee gedenkdagen die de meeste Rooms-Katholieke mensen onbekend zijn. Biddag voor gewas en arbeid is een dag waarop er speciaal gebeden wordt voor de oogst en het werk.

Bidden met kleine kinderen hoe doe je dat? Ik vind dat best lastig. Als juf van groep 6 en 7 op Tholen vond ik de eigen inbreng van kinderen belangrijk, maar zeker vaak ook verrassend en ontroerend. Daar ging het me vrij makkelijk af. Maar mijn kinderen zijn nog jong… Ze zijn nog volop aan het ontdekken en het begrip God en hemel is zo veel omvattend, begrijpen ze wel wat er van ze verwacht wordt? Aan de andere kant: kun je eigenlijk ook fout bidden? Én aanvaarden kinderen niet veel makkelijker de Gods Grootheid en zijn de hier boven genoemde vragen, niet meer vragen van een volwassene?

In ons gezin wordt er dagelijks gebeden… ’s Ochtends bidden we zingend ‘Dank u voor deze nieuwe morgen’ en na het eten bidden we altijd heel oecumenisch: “Here, dank U voor het eten, Amen.” Daarna slaan we een kruisje. Voor het eten ’s middags en ’s avonds bidden Wilbert of ik eerst hardop en sluiten we af met de variatie: “Here, zegen…. ” en dan het kruisje. De kinderen zijn het bidden dus echt wel gewend. Zelfs onze jongste spruit vouwt zelf zijn handen en wordt óf stil tijdens het bidden óf hij begint te lachen.

Ik vond biddag een mooie gelegenheid om het persoonlijke bidden, de eigen inbreng onder de aandacht te brengen. ’s Avonds na het eten heb ik een aantal houten harthangers op tafel gelegd. Tevens stond er een eenvoudig waxinelichthoudertje met waxinelichtje. We hebben samen gesproken over de lente die er aankomt, over groente zaaien en over wat er allemaal moet zijn om een zaadje te laten groeien. Daarna heb ik uitgelegd dat het oogsten na zaaien niet vanzelfsprekend is en dat op biddag gevraagd wordt aan God of hij voor ons eten wil zorgen. Bidden is dus niet alleen praten met God, maar ook vragen aan God.

Onder het zingen van ‘Als alles duister is’ hebben we ons bid-kaarsje aangestoken en daarna mocht degene die wilde iets zeggen om voor te bidden, dat zouden we dan op de hartjes schrijven.Anne nam het initiatief en kreeg het bid-kaarsje ‘Dat er geen oorlog meer is.’ Eline vond het nog wat lastig, maar dat mag ook als je twee bent. Je zag haar in ieder geval denken. Natuurlijk hadden Wilbert en ik ook onze inbreng, maar Anne kwam ontroerend verrassend uit de hoek toen ze concreet het gebed linkte aan het uitprikken van een poppetje eerder dat jaar ten behoeve van

Unicef. Door het uitprikken van zo’n poppetje zou een bekend luiermerk zorgen dat er Tetanusinjecties beschikbaar kwamen voor baby’s in Afrika. Prikken voor prikken dus. Anne had dat toendertijd ijverig gedaan en dat herinnerde ze zich nu weer. Zij wilde bidden voor deze baby’s. Verrassend en ontroerend, een meisje van 5 jaar…. bidden is iets wat te groot is voor jezelf om op te lossen, neerleggen bij God.

Eline had intussen nagedacht en zei wat helemaal past bij een meisje van

bijna 3: ” We bidden voor dat alle kinderen blij kunnen zijn” Verrassend en ontroerend…

Nadat we al onze intenties op de hartjes geschreven hadden, hebben we een kring gevorm met onze handen en met alle leden van ons gezin en God onze gebeden voorgelegd. Een mooi en intiem moment. En Wilco? Die lachte.

Nu hangen de hartjes in onze paastakken op het dressoir. De bid-kaars brandt aan het eind van de dag en ik weet zeker dat er nog hartjes bij komen in deze veertigdagentijd.

7 gedachten over “Bidden met een/je hart….”

  1. Lieve Henrike wat schrijf je dat mooi en hoe ontroerend hoe jullie ‘samen geloven’ uitwerken in het dagelijks leven van jullie gezin!
    Lieve groet, Carole

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *