Lastige dreumes….

Al een tijdje heb ik niet kunnen bloggen, mijn gezondheid liet het niet toe. Dat wil niet zeggen dat geloofsopvoeding al die tijd stil stond. Nu zit ik op zondagmorgen met een keelontsteking en onze jongste, ondernemende boef thuis. Wilbert is met de meiden naar de kerk. De kerkgang is een wezenlijk onderdeel van ons geloof. Een stuk verdieping, een rustpunt, een vast baken in onze weken.

We krijgen vaak complimenten over onze kinderen en dan bedoel ik specifiek over ‘hoe ze het in de kerk doen.’ Het klopt, onze kinderen zijn van jongst af aan gewend om naar de kerk te gaan en bezorgen weinig ‘last’. Maar ergens is het gek, kinderen zijn ondernemend en reageren spontaan. Als ik geen keelontsteking had gehad, was ik waarschijnlijk ook thuisgebleven met onze jongste zoon, omdat hij momenteel zich hardop over alles verwondert, het liefst op zijn kop hangt om de vloer te bekijken om vervolgens weer rechtop te gaan staan als achter ons iemand hard zingt. ‘Hij is niet zo rustig als zijn zussen’, wordt er dan gezegd. Dat is niet waar, ook met Anne en Eline zijn we in deze ontwikkelingsfase thuisgebleven, maar dat weten wij natuurlijk alleen. Hoe welkom zijn deze kinderen werkelijk in de kerk?

Wij blijven omstebeurt thuis, omdat we niemand tot last willen zijn. Om toch dat rustpunt, die verdieping en dat gemeenschapgevoel vorm te geven, lezen we met Wilco uit de bijbel en ik zet Nederland Zingt aan. Ik geniet van zijn meeneuriën, zijn klappen en zijn dansen bij de liedjes. Hij is ondernemend, wil altijd bewegen, maar geniet zichtbaar van het zingen. Het geniet zichtbaar van dit moment, dat deze dag in de week anders maakt dan alle andere dagen.

Deze manier van zondag vieren, maakt ook dat Wilco over een half jaar ofzo wel weer mee gaat en minder lastig is voor onze medekerkgangers. Benieuwd hoeveel complimenten we dan weer krijgen over onze ‘voorbeeldige’ kinderen.

7 gedachten over “Lastige dreumes….”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *