40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 3

In de paklijst voor het scoutingkamp van Anne stond dat ze een zaklamp mee moest nemen met volle batterijen of in ieder geval reservebatterijen. Je wilt niet dat je kind in een donkere bos op haar eerste scoutingkamp van haar leven zonder licht van haar eigen zaklamp moet doen en samen met het licht van een ander moet lopen. De kans op struikelen wordt vergroot, bovendien is het voor een meisje van zes veel leuker om je eigen zaklamp te hebben.

Vandaag lazen we het verhaal van tien meisjes met allemaal een olielamp. Omdat onze meiden niet echt een beeld hadden bij het concept olielamp, hebben we er maar een zaklamp van gemaakt. 5 meisjes hadden wel batterijen in hun zaklamp, 5 meisjes waren een beetje dom geweest, er zaten geen batterijen in hun lamp. Ze konden hun zaklamp niet laten schijnen en waren te laat voor het bruiloftsfeest.

In ons schriftje van Tear stond dat we zelf een schijnend licht moeten zijn om ons voor te bereiden op Jezus komst. Een hele mond vol, ook voor een volwassene, laat staan voor een kind van 3 en 6. Hoe kun je een lichtje zijn? Er stond ook dat we zelf aan de slag moeten en niet alleen maar moeten afwachten totdat Jezus komt. Dat praktische spreekt ons en onze kinderen wel aan. We hebben in onze buurt mensen wonen die oud en echt eenzaam zijn. Met kerst bakten de kinderen kerstkoekjes en hebben deze mensen wat gebracht. Als er sneeuw ligt, maken we de stoepen schoon voor ze. En met de verjaardagen brengen we een bloemetje. Verder natuurlijk de praatjes en af en toe een kopje koffie.

En dan is nu de veertigdagentijd aangebroken. In de Rooms-Katholieke traditie de tijd van het vasten. Vorig jaar bandden we de chocoladepasta voor 40 dagen. Nu doen we het anders. We kopen bewust sober in, minder vlees, geen snoep, minder luxe, dunne lagen beleg en van ons normale budget voor de boodschappen houden we zo over om te delen met anderen. Tear rijkt ons een project aan voor kinderen in Bolivia. Wij sparen eten uit onze mond om een ander te eten te geven. Liefde vermenigvuldigt zich, als je het deelt.

Tegelijkertijd maken we met name Anne bewust van het feit dat in Nederland er kinderen zijn, die niet dagelijks een snoepje of koekje kunnen krijgen. Dat er kinderen zijn in echte armoede leven. Niet om het haar probleem te laten zijn, maar wel om de verbondenheid en de solidariteit te laten ervaren. Net zoals ik die ervaar als ik in de supermarkt nog meer als anders probeer te kijken of ik met nog minder budget een gezonde maaltijd op tafel kan zetten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *