40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 5

Zondagmiddag 18 februari, de zon schijnt en we willen nog even genieten als gezin en een frisse neus halen. ‘Mag ik op mijn loopfiets?’ vraagt onze middelste. Natuurlijk stemmen we daarmee in, een fijne oefening voor het echte fietsen en het schiet lekker op. ‘Mag ik op mijn skeelers?’ vraagt onze oudste onverwachts. Even twijfelen we allebei. Skeeleren kan ze nog niet zo goed, dus ‘het schiet lekker op’ gaat nu niet op…. Aan de andere kant: oefening baart kunst en ze moet wel de kans krijgen, dus hup vol goede moed maken we ons klaar. Onze jongste laten we ook maar uit de buggy, want ‘het schiet lekker op’ was al verdwenen en ook bij hem baart oefening kunst.

In de steeg valt ze met skeelers al 5 keer, lachend dat wel, maar het schiet niet echt op. Steunend op papa skeelert ze dapper door. Bij de speeltuin 25 meter verderop gaan haar broertje en zusje al een paar keer de glijbaan af. Het gezin is weer compleet, we gaan weer verder. Anne steunend en vallend met papa, de rest met mama voorop. Ineens komen we er achter dat de loopfiets bij het speeltuintje achtergebleven is. Papa gaat terug met Eline. Anne houdt wel even de lege buggy vast om niet finaal onderuit te gaan. Maar dat gaat goed! Ze skeelert…. ipv van stuntelen wordt er geskeelerd. Ze laat los en de buggy gaat zonder haar een paar meter naar voren…. Weer skeelert ze, ditmaal zonder steun en weer zonder te vallen naar de buggy toe.

Dat was gisteren. Vandaag lazen we uit de bijbel in gewone taal, de voor onze kinderen te moeilijke tekst Matteüs 4:11-17. Het verhaal van Jezus die zijn moeder verlaat om aan zijn Opdracht gehoor te geven. Lastig voor onze kinderen dus, maar om toch nog iets van proberen over te dragen, speelden we ‘Ik ga op reis en neem mee’. Geweldig om te merken hoe verschillend de kinderen zijn. De ene gaat voor de luierbroek en de schone kleding, de ander voor haar knuffel. De een praktisch ingesteld, de ander gevoelig. Beiden waardevol.

Daarna hebben we gesproken over dat op reis gaan ook lastig kan zijn. Afscheid nemen hoort daar ook bij. Weer kwamen er van beiden verhalen over afscheid nemen. De een over het huilen bij het verlaten van de camping, de ander ziet uit naar het afscheid van de peuterspeelzaal, zodat ze eindelijk naar school kan.

In het gezinsschriftje van Tear stond geschreven ‘Jezus nam altijd afscheid om dichterbij te kunnen komen’. Soms moet je afscheid nemen om ergens te komen. Eline moet afscheid nemen van de peuterspeelzaal om naar de basisschool te kunnen. ‘En Anne’, zo merkte mijn man met zijn meestal ijzersterke voorbeelden op,’moest gisteren afscheid nemen van papa om te kunnen skeeleren’.

Jezus nam afscheid van zijn moeder, maar later ook van zijn vrienden toen hij gevangen genomen werd om waar dichterbij te komen? Eline:’bij God’. Een geloofsbelijdenis uit de mond van een driejarige….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *