40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 8

Onze dochter van drie gaat steeds meer uitdrukkingen gebruiken. Op dit moment is de uitdrukking ‘ik geloofde mijn ogen niet’ populair. Zo geloofde ze haar ogen niet toen er spiksplinternieuwe zakdoek met ijsjes erop (!) op haar bed lag (het zijn de kleine dingen die een kind gelukkig maken). Ze geloofde ook haar ogen niet toen mama met carnaval in haar piratenjurk en met knalrode lipstift beneden kwam, want ‘mama was toen zo mooi’ (en bedankt, het schijnt dat kinderen de waarheid spreken). En volgens Eline geloofden de juffen hun ogen niet toen ze de pasgeschoten hartjesoorbellen in haar oren zagen.

Vandaag hebben we het over wonderen gehad. En dan is het wel fijn dat we in elk geval allemaal het woord wonder begrijpen. De uitdrukking ‘je ogen niet geloven’ konden we hierbij prima gebruiken. Want toen Jezus dat meisje weer levend maakte, geloofden haar ouders vast hun ogen niet. Toen een dorpeling de lamme man ineens door het dorp zag huppelen, geloofde hij vast zijn ogen niet. En toen de dove kon horen, geloofde ze vast haar oren niet.

‘Als je één wonder zou kunnen doen, wat zou dat dan zijn?’ Een lastige vraag, want er zijn zoveel wonderen nodig in de wereld. Een van onze meiden vond het zo lastig, dat ze ook niets kon bedenken. De ander zou een bevriende moeder beter maken. Toen wij als ouders probeerden een antwoord te geven op de vraag, kwamen we ook al op meerdere wonderen uit. Ziekte en armoede het leven uit…. Er zijn zoveel wonderen nodig in deze wereld….

‘Maar we kunnen helaas geen wonderen verrichten, wat kunnen we wel?’ Het antwoord was heel stellig, we kunnen helpen en troosten. ‘Zijn we dan een soort knuffel?, vroeg onze jongste dochter. Ze heeft het op de peuterspeelzaal nu ook over knuffelen en knuffels. En ze heeft gelijk, voor wie verdriet heeft, mag je een knuffel zijn die troost brengt. Net zoals de knuffel van een kind troost biedt in een moeilijke situatie.

Naast het ‘knuffel-zijn’ en helpen hebben we gelukkig nog een mogelijkheid in handen om wonderen te verrichten, namelijk die handen vouwen en bidden. En als je dan goed kijkt, zul je regelmatig ‘je ogen (en je oren) niet geloven’. De wonderen zijn gelukkig de wereld niet uit.

2 gedachten over “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 8”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *