40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 10

Lezen, onze kinderen kunnen er geen genoeg van krijgen. Onze kleine vent kwam vandaag met een boekje aangelopen toen ik nog aan het genieten was van mijn kopje koffie. Hij legde het boekje op tafel en klom zelf op mij schoot. De hint was weinig subtiel, maar wel duidelijk. Hij gebruikt het lezen op dit moment om alle dieren en bijbehorende geluiden te leren. Onze jongste dochter wil net zolang een boek voorgelezen hebben, totdat ze het zelf kan ‘voorlezen’ (uit haar hoofd kent) aan haar poppen. Tegenwoordig ben ik in de luxe positie dat onze oudste mij voorleest voordat ze naar bed gaat. Kortom: er worden bij ons veel boekjes gelezen.

De kinderen weten dat een boekje pas uit is na het lezen van de laatste bladzijde. Ze snappen dat het verhaal nog verder zal gaan als ik halverwege moet stoppen omdat tussendoor iemand aan de deur komt of zo. Het boek is dan nog niet uit.

Vandaag verwachte Tear van ons dat we het verhaal van de kruisiging van Jezus lazen. Pedagogisch gezien voor jonge kinderen een lastig verhaal, want zoveel ‘geloven met plezier’ valt hier niet uit te halen. Een verdrietig verhaal. Ik koos voor de kinderbijbel van Marianne Busser en Ron Schröder, die hebben het lijdensverhaal en de opstanding heel uitgebreid en mooi verteld. Bovendien zijn onze meiden ook fan van al hun andere boeken. Een verdrietig verhaal, dat merkte je ook aan de non-verbale reacties van onze kinderen tijdens het lezen.

Na het lezen van het verhaal, heb ik de bijbel laten zien. Kijk, dit is niet het einde. Het boek is nog niet uit…. Het verhaal gaat verder…. ‘Ja, antwoordde Anne, Jezus werd ook weer levend’. Ze kent het boek…. Het verhaal is nog niet uit…. Het verhaal gaat verder in de bijbel. Het verhaal gaat verder ook bij ons…. Gelukkig maar!

Eén gedachte over “40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 10”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *