40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 19

We lachen wat af in ons gezin. We lachen om de mop over de president waarop je kunt springen (Trumpeline) die de kinderen voor de zoveelste keer vertellen, we lachen om elkaars versprekingen, we lachen om de gekke uitspattingen van de kinderen en we lachen (soms als een boer met kiespijn) om de huiselijke en allerdaagse ongelukjes. Lachen is gezond, lachen is fijn en lachen en humor zijn belangrijk. Je houdt de soms wat mindere kantjes van het leven beter mee vol.

Vandaag lazen we uit de prentenbijbel over een lachende Sara. Abram kreeg drie mannen op bezoek. Vanuit de tent luisterde de oude Sara het gesprek af. Ze hoorde dat haar een kind beloofd werd. Ze geloofde haar oren niet… en ze kon niets anders dan er om lachen, niet van blijdschap, maar van ongeloof. Een cynische lach wellicht. Maar Abram geloofde dat het God was die door deze mannen sprak.

‘Dat snap ik niet’, reageerde Anne direct, ‘Waarom was het God die door die mannen sprak?’ Een goede vraag. Nu weet onze oudste dochter dat er een papa en mama nodig zijn voor het ontstaan van een zwangerschap. Maar ze weet ook dat er nog Iemand is die beslist over het ontstaan van nieuw leven. Dat konden we haar ook antwoorden: ‘De enige die vantevoren weet dat er een kindje komt, is God, dus het kon niet anders dan dat God door die mannen sprak met Abram. Net zoals Hij in het verhaal van gisteren door de sterren tor Abram sprak.’ Een plausibel antwoord voor onze kritische denker.

Daarna kroop ik als Sara onder mijn eettafel, sjaal om mijn hoofd, zittend in de ‘tent’. Abram Wilbert zat ervoor op zijn stoel. De kinderen speelden de mannen. Hand in hand, de kleinste ondersteunend en de juiste weg wijzend, kwamen ze aangelopen. Abram bood ze gelijk een portie friet aan uit de speelkeuken. Voor gasten richt je tenslotte een feestmaal aan. Vooral de middelgrote begon gelijk te eten. De oudste van de drie voerde het woord en de jongste keek even bij Sara in de tent. Dat was niet helemaal conform hoe het in de bijbel staan, maar de oudste twee hadden erg veel plezier in het naspelen van het verhaal. We breidden na het toneelstuk het verhaal nog uit door een gesprek van Abram met Sara in de avond te doen. Sara voorzichtig toch gelovend, maar ook nog verbaasd en ongelovig. Abram blij en vertrouwend op de belofte van God die hem altijd geholpen hadden, waardoor hij daar nu ook zat in dat verre land.

We hebben het ook nog gehad over het andere Kind dat beloofd werd aan een jonge vrouw. Zij vertrouwde God. Sara baarde Izaäk en daardoor kwam Gods belofte van dat grote volk uit. Maria baarde Jezus en daardoor komt de belofte van het Koninkrijk van God, een wereld van vrede uit. Beloofd is beloofd. En daarom mag je lachen van blijdschap….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *