40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 20

Onze meiden zijn fan van het tv-programma de CupCakeCup. Jonge baktalenten strijden om deze speciale gouden cup. Twee topexperts, meester-patissier Robèrt van Beckhoven en patissier Remy Duker, bedenken samen met andere experts allerlei opdrachten die de kandidaten moeten doen. Soms moet daarbij samengewerkt worden door de kandidaten. Zo ook bij het maken van een bepaald soort hartige cupcake, de precieze opdracht weet ik niet meer. Twee kandidaten werkten samen, een van de twee was moslim en mocht om die reden geen varkensvlees eten. De andere kandidaat beweerde dat hamblokjes in de cupcakevulling een goede aanvulling zou zijn. “Als jij zegt dat het lekker is, dan vertrouw ik daarop’, reageerde de betreffende jongen, “Ik mag het niet proeven.” Het resultaat bleek lekker en werd gewaardeerd met een mooi cijfer. Blind vertrouwen op een ander is zo gek nog niet….

Vandaag lazen we uit de Bijbel in Gewone Taal Hebreeën 11: 8-19. Er staat daarin teveel om in een avond met de kinderen te kunnen uitdiepen. Het vertrouwen en het geloof van Abraham in God wordt in dit stuk veelvuldig geprezen. Een mooie term ‘vertrouwen’, maar ook een woord dat niet makkelijk uit te leggen valt. Anne herinnerde zich onmiddelijk bovenstaande scène uit haar lievelingsprogramma. Een mooi voorbeeld.

Vertrouwen moeten kinderen letterlijk leren en ervaren. Dat begint al heel jong. Vanaf de zesde levensmaand vertonen kinderen vaak eenkennig gedrag en kunnen ze bij het moeten missen van hun ouders angstig zijn. Ze moeten ervaren dat ze altijd weer terugkomen.

Vanavond hebben vertrouwen ervaren door letterlijk niet je weg te zien. Anne werd geblinddoekt, Eline wees haar de weg. Anne moest op haar zusje vertrouwen dat ze op tijd zou waarschuwen voor obstakels. Het ging goed. Daarna moest ze haar vader vertrouwen bij het beklimmen van het keukentrapje en het later ervan af apringen. Ze sprong in blind vertrouwen dat de handen van papa haar niet los zouden laten. Het vertrouwen werd niet beschaamd. Daarna moest ze mij vertrouwen bij de eetproef. Ik beloofde dat ze de hap mosterd niet vies zou vinden. Ze opende met enige twijfel haar mond. Ze proefde en at:”Dat is gewoon een druif”.

Mooi is het om zo met elkaar vertrouwen te ervaren. Niet zien en toch geloven hebben we letterlijk genomen. Net zoals Abraham in zijn leven niet alles kreeg wat Hem beloofd was, het enige stuk land dat hij uiteindelijk bezat was zijn eigen graf, vertrouwde hij blind (hij zag het immers niet) op Gods belofte van een nieuw Jeruzalem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *