40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 22

“Mama, zullen we het verhaal weer naspelen?” Twee verwachtingsvolle ogen van mijn bijna-kleuter keken me aan. De kinderen hadden net ademloos zitten luisteren naar het verhaal van Johannes 21: 1-13, voorgelezen uit de bijbel van Marianne Busser en Ron Schröder. Het ging over de vissende leerlingen van Jezus die in eerste instantie niets vingen, maar nadat Iemand vanaf de kant de aanwijzing gaf het net aan de andere kant van de boot uit te gooien, scheurden de netten bijna van de hoeveelheid vis die erin zat.

Natuurlijk kon ik die verwachtingsvolle ogen niet weerstaan. Het is geweldig om te zien hoe een (bijbel)verhaal nog meer gaat leven en blijft hangen als je het uitspeelt. Het maakt de kinderen dan ook niets uit dat we geen boot hebben, geen net, geen vis en geen vuur. De boot werd onze grote Pip-knuffel, het net werd mijn inmiddels multifunctionele sjaal. De vis werd in eerste instantie erbij gefantaseerd en later een banaan. Hoe trots was de intiafneemster van dit toneelstuk dat zij Petrus mocht spelen en tot drie keer mocht zeggen dat ze écht wel van Jezus hield.

Na het toneelstuk hebben we toch nog even geprobeerd om tot de kern te komen. Tear schreef in het familieschriftje, dat we deze veertigdagentijd soms wel en soms niet als inspiratiebron gebruiken: ‘Soms zou je wel terug willen. Terug naar het oude vertrouwde….’  Wij vertelden de kinderen een verhaal over hoe je soms veel op moet geven, het over een andere boeg moet gooien, om er iets goeds, iets moois of iets nóg beters ervoor terug kunt krijgen:

Ooit had ik een ander leven. Ik werkte fulltime als juf op een fijne school, ik had fijne collega’s en genoot van het werk. Hard werken was het, maar ik had er plezier in. Ik woonde al vanaf mijn achtste jaar in Etten-Leur en had daar een klein, maar fijn huisje.  Ik had vrienden en kennissen in de buurt, waar ik ook een beroep op kon doen bij ziekte en verdriet. Mijn sociale vangnet was goed. En toch…. ik miste iets. Of eigenlijk iemand, namelijk een man. Later bleek die man die ik miste Wilbert te heten.  En bleek de liefde tussen ons zo groot, dat we het beiden aandurfden,  om mijn baan op te zeggen, mijn huur op te zeggen, vrienden en kennissen in Etten-Leur te laten en samen te beginnen aan een nieuw avontuur dat huwelijk heet. Mijn leven, ons leven, gooiden we over een andere boeg. Met als resultaat: het gezin met drie fantastische kinderen dat we nu hebben.

Jezus leerde het ook in dit verhaal: bij God moet je soms ook je leven over een andere boeg gooien, je baan opzeggen, het klooster in, naar het buitenland, rigoureuze beslissingen nemen om Hem te volgen en te dienen. Maar net zoals bij bovenstaand liefdesverhaal: Je krijgt er nóg iets mooiers voor terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *