40 dagen ‘Wortel schieten’ met onze kinderen – dag 23

Vanavond deelden we met onze kinderen een groot Turks brood. Anne had het brood met één hand vast en hapte het af. Eline had bijna dezelfde techniek, maar hield het brood met twee handen vast. Ikzelf scheurde er stukken met mijn handen af en stopte het daarna in mijn mond. Wilco had de welbekende ‘hoeveel-brood-past-er-in-mijn-mond-techniek en Wilbert zat een beetje tussen de techniek van Wilco en mij in. En iedereen accepteerde de eet-techniek van de ander. Mensen verschillen nou eenmaal.

Stel je nou eens voor dat iedere persoon van onze tafel staat voor een kerkelijke stroming. Rooms-Katholieke parochie, Protestants (PKN), Christelijk Gereformeerd, Franciscaans klooster, Hervormde gemeente. En stel je dan eens voor dat het Brood dat wordt gedeeld Jezus is. Dan heeft iedereen zijn eigen manier om dat Brood tot zich te nemen, maar dan mag je ook accepteren dat iedereen dat op zijn eigen manier doet. Mensen verschillen nou eenmaal.

Anne vroeg vanmorgen tijdens het ontbijt: Waarom zijn er zoveel verschillende soorten kerken? Een goede vraag. Ze groeit op in een oecumenisch gezin en in een misschien nóg wel oecumenischere familie. We lazen vanavond 1 Korintiërs 10: 16-17. Toepasselijk bij zo’n vraag. Het antwoord is voor een kind simpel: We eten van hetzelfde Brood, maar we verschillen nou eenmaal. Volwassenen kunnen daar nog iets van leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *